Earlier today...

Pada rzęsisty deszcz, a słońce mimo to próbuje przedrzeć się przez chmury, kamera kieruje nas do dobrze znanego już miejsca fanom LPW - sierocińca, w którym kiedyś przebywał River. Znajdujemy się w sali szkolnej, możemy tam zaobserwować grupkę młodych mężczyzn, którzy słuchają właśnie wykładu, który prowadzi nie kto inny, jak sam kowboj z Montany. Obok niego stoi jego była wychowawczyni z dawnych czasów.

River: Słuchajcie, tak jak już wam mówiłem - tu nie chodzi o to, żeby opowiadać wam jakieś bajeczki o tym, że macie równe szanse i że generalnie nasze pochodzenie, nasza droga nie ma znaczenia, a liczy się tylko to, co chcemy osiągnąć. To wszystko, co tu przeżywacie was kształtuje, dlatego też takie ważne jest to, jak podejdziecie do mieszkania i nauki tu.

Wychowawczyni: To co River mówi, to prawda. Znałam go osobiście i wiem, że ta droga, którą tu przebywacie jest niezwykle istotna. Pomyślcie jak inne może być to miejsce, gdy zrozumiecie, że nikt z was tutaj nie jest za karę. Nikt z was nie jest tutaj, bo jest gorszy, czy niechciany. Trafiliście tutaj, bo taki jest świat. Takie jest życie. Niestety, nie wszyscy w nim mają równe szanse, ale to nie znaczy, że powinniśmy się poddawać.

River: *uśmiecha się lekko do wychowawczyni* Powiecie pewnie, że łatwo jest nam o tym gadać, bo tego nie przeżywamy. Tylko, że ja tu byłem. Dokładnie w tych samych salach i to wcale nie tak dawno. Znam tu każdy korytarz, każde pomieszczenie, wiem gdzie jest składzik na miotły i gdzie pan Harrelson trzyma niedopity alkohol. *dzieciaki się śmieją* Prawda jest taka, że to miejsce dalej jest we mnie. Kiedy tu przebywałem czułem się nieraz zdradzony, oszukany czy wykpiony przez los. *patrzy się na uczniów z trwogą w oczach* Macie prawo się tak czuć. Macie prawo czuć, że "to jest kurwa niesprawiedliwe". Bo jest. Tylko, musicie zrozumieć, że wasze dusze chłoną te emocje. Jeśli ktoś się zamartwia, jeśli ktoś upaja się smutkiem, to z czasem również jego ciało daje o tym znać i wtedy zaczyna się walka z samym sobą...

Chłopak: No dobra, ale przecież wszyscy wiedzą o tym, że dzieciaki z sierocińca częściej sięgają po dragi i alko, więc skoro wszyscy to wiedzą i dalej tak jest, to może po prostu tak być musi?

Wychowawczyni chce coś powiedzieć, ale River daje jej znać ręką (podnosi ją delikatnie xD), że to on się tym zajmie.

River: Widzicie? To jest właśnie to. Skoro są jakieś badania, że jest to nieuniknione to tak jest i tyle. Zostawcie badania naukowcom, a tabelki ludziom od Excela. Naprawdę. Niech każdy skupi się na sobie i na tym, co chce wyciągnąć dla siebie samego. Wiem, że nie będzie wam łatwo, ale popatrzcie...na mnie. *prostuje się* Kiedyś te słowa nie przeszłyby mi przez gardło, a teraz? Teraz mogę być w końcu dumny z tego, jaką drogę przeszedłem i gdzie się znajduję. Rozumiem że czeka mnie jeszcze mnóstwo pracy i wyrzeczeń. Zdaje sobie sprawę z tego, że po nocy zawsze przychodzi dzień, a po burzy spokój, ale mam świadomość tego, że ciemne moce na tym...*River spogląda z niepokojem w okno, jakby coś tam zauważył, przełyka ślinę* ale...ale...wiem, że nie chodzi o to, by tego unikać. Chodzi o to, by rozumieć swoje lęki i móc z nimi walczyć.

Dzieciaki chcą zadać mu jakieś pytania, ale widzimy, że z "Madmanem" dzieje się coś złego, bierze on szybki łyk wody, a następnie wychodzi z klasy, wychowawczyni przeprasza dzieci i natychmiast podąża za nim, łapiąc go na korytarzu.

Wychowawczyni: River, co się stało? Wyglądasz jakbyś nagle zobaczył ducha!

River: Bo chyba zobaczyłem. Nie...nie wiem. *nerwowo poprawia włosy* Czuje się tutaj jakbym...jakbym dalej tu był. Nie potrafię opuścić tego miejsca. Wie pani o co chodzi? Moja głowa nie potrafi opuścić tego miejsca...mogę mówić tym dzieciom, że każda decyzja należy do nich, mogę im wmawiać, że mogą wybrać swoją ścieżkę życia, ale po co? Pani dobrze wie, jak tu było. Może czasy się zmieniły, ale to miejsce...*dotyka ściany, jakby chciał się w nie wsłuchać* Czuje tu to samo, co czułem 15 lat temu. Ból. Może to i dobrze? Może to znaczy, że w końcu jestem sobą? Może to znaczy, że odczuwam tak, jak powinien to odczuwać człowiek w mojej sytuacji? Teraz, kiedy zrzuciłem z siebie jeden ciężar, czuje się wolny. Tylko czy wolny oznacza...szczęśliwy? Pamięta pani tego grubego woźnego z blizną na policzku, który zawsze kosił ten trawnik? *wygląda przez okno*

Wychowawczyni: Errol? Co z nim? Nie ma go tu już z 10 lat.

River: Tak. *przełyka ślinę* Był jednak taki czas, że...*otwiera usta ale nic nie mówi przez dłuższą chwilę* Był taki czas, że...żadne dziecko nie potrafiło się pozbyć go z własnego umysłu. On nadal tu jest, wszędzie wokół nas. Był tu zanim się urodziliśmy i będzie po tym, jak umrzemy...

Obraz z kamery nagle się urywa.

W pokoju panuje całkowita ciemność, nagle słychać kliknięcie i zapala się żarówka, w której świetle znajdują się Eli Cottonwood, Eli Cottonworld oraz Eli Cottontail. Bracia gładzą się po swoich dostojnych wąsiskach, Eli co jakiś czas przygryza marchewkę (domyślcie się który). Kamera nagle zaczyna skupiać się na całkowitym mroku, który jest bezpośrednio za nimi, zwiastując nam pojawienie się kolejnej osoby. Nikt jednak nie wychodzi z cienia, ale nagle w mroku pojawiają się oczy oraz śnieżnobiałe zęby! Biel białek oraz zębów niesamowicie kontrastuje z panującym dookoła mrokiem, jednak mimo usilnego wytężania wzroku nie widać nic więcej.

???: Wzywałeś mnie, Panie?

W tym momencie z cienia wyłania się wysoki, czarnoskóry zaowdnik, afro na głowie oraz oczywiście, pokaźnym wąsem pod nosem. Zawodnik jest chudy, wysoki, ma niezwykle długie ręce oraz jakby nienaturalnie długie palce. Tak przynajmniej wydaje się na pierwszy rzut oka.

Eli Cottonpicker: Mówią na mnie Eli Cottonpicker i przyszedłem tutaj z własnej, nieprzymuszonej woli. Wcale nikt nie kazał mi powiedzieć, że lubię ciężką pracę fizyczną, robić wszystko samodzielnie, własnymi rękami. Nie lubię natomiast gładkich twarzy oraz jak ktoś próbuje mi zapłacić. Trzymajcie brzytwy schowane przed moim wzorkiem, tak jak swoje własne portfele.

Eli dołącza do Elich i przez chwilę synchronicznie gładzą swoje wąsy, a po chwili obraz z kamery gaśnie.

Earlier Tonight
Kamera przenosi się na zaplecze hotelu, gdzie w jednym z korytarzy ubrany w elegancki garnitur oraz złotym zegarkiem na nadgarstku David Otunga natrafia na Jorge Cavazosa. Obaj zatrzymują się na chwilę, a prawnik pierwszy rozpoczyna rozmowę.

David Otunga: Jorge, masz chwilę? Bo po tym, co wydarzyło się ostatnio, radziłbym ci bardzo uważać na DiMateo i Uszczelkę. Mam coraz mocniejsze wrażenie, że oni nie zamierzają ze sobą walczyć o ten pas. Chcą najpierw pozbyć się wszystkich którzy mogą stanąć im na drodze, a potem rozstrzygnąć wszystko między sobą.

Jorge Cavazos: Ciekawe, że akurat ty mi to mówisz. Przecież sam jesteś jednym z ludzi, którzy mogą skończyć z tym pasem. Skąd mam wiedzieć, że nie próbujesz po prostu pozbyć się dwóch konkurentów?

David Otunga: Nie musisz mi ufać. Wręcz przeciwnie, byłbym naiwny gdybym oczekiwał, że mi zaufasz. Ale możesz obserwować fakty. Ja robię dokładnie to samo.

Jorge Cavazos: Właśnie dlatego będę obserwował również ciebie.

David Otunga: I bardzo dobrze. Gdybyś tego nie robił, nie byłbyś dobrym kandydatem do walki o ten pas. I zapamiętaj jedno, Jorge. Jeżeli przyjdzie moment w którym będę musiał wybrać pomiędzy interesem swoim a interesem człowieka stojącego naprzeciwko mnie... to wybiorę swój. Nie będę cię za to potępiał, jeśli zrobisz dokładnie to samo. Różnica polega na tym, że ja przynajmniej nie będę udawał, że jest inaczej.

Harvard Hammer kiwa głową i rusza dalej korytarzem, pozostawiając Fiesta Mastera z wyraźnie nieufnym spojrzeniem.Jorge cały czas spogląda w stronę, w którą odszedł David.

Jorge Cavazos: Ci cholerni abogadosadwokaci. Nigdy nie można im ufać. Jedyne co robią to wiecznie tylko gadają.

Jorge kręci przecząco głową i także odchodzi.

Video Promo
Kamera przenosi nas gdzieś w okolice jakiegoś domku w górach, gdzieniegdzie widać lekko ośnieżoną trawę czy drogę, mnóstwo wokół sosen i świerków. Domek, któremu się przyglądamy wykonany jest z drewna, widać, że jest w bardzo dobrym stanie. Nagle zza budynku rozlega się dźwięk uderzania o drzewo, jakby ktoś je ścinał dość tępą siekierą. Obraz przechodzi w miejsce wydobywania odgłosu.. widzimy człowieka rozebranego od pasa w górę, tylko w spodniach, butach i masce wilka - to Fenrir. Uderza raz po raz z pięści w drzewo, na pniu widać ślady po wyprowadzonych ciosach i plamki krwi. Po chwili Norsk Werewolf przestaje “trenować” i rusza w kierunku domku, jednak siada on po chwili na schodach do tylnego wejścia do chaty..

Fenrir: Dwa tygodnie.. Tyle muszę czekać by w końcu to zakończyć.. bo nie powiesz mi, że wyzwanie na Hólmgang to nie jest próba zakończenia tego co zaczęło się miesiąc temu. Tego co zaczęło się w momencie gdy walczyliśmy po sobie, gdy nasze drogi się przecięły.. bo tak musiało być, nasze przeznaczenie musiało się skrzyżować w tym konkretnym momencie, bo to nie był przypadek, że obaj trafiliśmy tutaj w tym samym czasie. *Fenrir myje ręce w wiadrze z wodą, które leżało nieopodal* Myślałem, że będąc wikingami z krwi i kości - bo Ty się tak nazywałeś, a ja mimo tego, że nie odczuwam potrzeby mówienia o tym na lewo i prawo to też nim jestem - będziemy ze sobą rettferdigfair. Jednak Ty wybrałeś inną drogę.. i nie będę Cię za nią winił, ani potępiał, bo jestem ponad to - widziałem takie rzeczy nie raz.. *oczy Fenrira zapalają się na czerwono i powoli wstaje, rusza on w stronę kamerzysty, który się cofa* Thor zachowujący się jak Loki? Det er et nytt bunnivåTego jeszcze nie grali. Ale co innego pozostało Ci widząc to, jak sieję zniszczenie? Co Ci pozostało widząc jak pokonuję Jaya DiMateo i Johnny’ego Turna - dwóch wspaniałych wojowników - na jednym Colosseum? Co innego pozostało Ci, Thorze, widząc jak wilk, który miał być zwiastunem Ragnaroku wypełnia powoli swoje przeznaczenie, a Ty zostałeś odstawiony na boczny tor!? *głos Fenrira zaczyna się nieco modulować, mieszając się z warczeniem wilka* Jedyne co mogłeś zrobić to próbować zabrać moją chwałę i mój moment! Utmerketznakomicie! Udało się! Tylko teraz uważaj, bo to co na siebie zesłałeś to nie jest zwykły gniew.. o nie! Pamiętasz jak to było!? “Kroczy dziewięć kroków [Thor], pada martwy, rażony jadem potwora, który nie znał trwogi.” *Fenrir zbliża się do kamery niebezpiecznie blisko, oczy świecą jeszcze jaśniej krwawą czerwienią* W mitologii boga piorunów zabił Jormungandr.. a w Legion Pro Wrestling na jedenastym Colosseum.. BĘDĘ.. TO.. JA!

Obraz natychmiast gaśnie po ostatnim wypowiedzianym słowie.

Earlier Tonight
David Otunga odbiera kluczyki do Mercedesa GLE 450d w wypożyczalni, sprawdza pojazd i rusza w drogę na Colosseum. Przez pierwsze kilkanaście minut wszystko przebiega bez problemów. Sytuacja zmienia się, gdy samochód zaczyna szarpać, a silnik stopniowo traci moc. Po chwili Otunga zatrzymuje się na poboczu w oddalonej od miasta okolicy. Prawnik wysiada, otwiera maskę i próbuje zorientować się, co się stało. Po krótkich oględzinach wyciąga telefon i kontaktuje się z wypożyczalnią, zgłaszając awarię. Dowiaduje się, że na pomoc będzie musiał poczekać, dlatego zamyka maskę i staje przy samochodzie, czekając na dalszy rozwój sytuacji. Po kilku minutach na pustej drodze pojawia się czarny Jeep. Pojazd zatrzymuje się obok Otungi, a ze środka wysiada dwóch mężczyzn ubranych w dresy. Jeden z nich pyta Davida, czy potrzebuje pomocy. Harvard Hammer wyjaśnia, że zepsuł mu się samochód, a drugi z mężczyzn proponuje podwiezienie do wypożyczalni. David zgadza się na propozycję i zabiera swoje rzeczy. Kiedy podchodzi do Jeepa, jeden z mężczyzn niespodziewanie chwyta go od tyłu, unieruchamiając jego ręce. Drugi wyciąga przygotowaną szmatkę nasączoną środkiem usypiającym i przyciska ją do ust oraz nosa Verdict Makera. David natychmiast zaczyna się szarpać i próbuje uwolnić się z uścisku. Napastnik mocniej go przytrzymuje, uniemożliwiając mu ucieczkę. Po krótkiej szamotaninie Otunga traci siły i osuwa się w ramiona mężczyzn.

Napastnicy otwierają tylne drzwi Jeepa i umieszczają nieprzytomnego Otungę na siedzeniu. Jeden z nich wsiada obok niego, a drugi zajmuje miejsce kierowcy. Chwilę później samochód rusza i odjeżdża z miejsca zdarzenia, pozostawiając zepsutego Mercedesa Otungi na poboczu.

Na początku była ciemność... Po chwili jednak z głośnym pstryknięciem zapala się światło a w kadrze widzimy Eli Cottonwooda oraz Eli Cottonworlda. Za nimi stoją dwie inne, posępne sylwetki, skryte jednak w ciemności. Eli oraz Eli poprawiają wąsa przed samym obiektywem, po czym uśmiechają się złowrogo, odsuwając się na boki... I widzimy że jeden z ukrytych w cieniu mężczyzn wyszedł na światło... Robi się coraz dziwniej, ponieważ ten jest ubrany w różowe gacie, królicze uszka a do tyłka przyczepiony ma króliczy ogonek... A w ręku trzyma wielką marchewkę.

Eli Cottontail: Ej Ty. Z wąsami! Nadchodzimy! *gryzie marchewkę swoimi wielkimi, króliczymi zębami* Sprawa jest prosta. Nie lubię maszynek, gładkiej twarzy, ani gdy ktoś śmieje się z moich magicznych sztuczek! *wyciąga zza ucha Cottonworlda marchewkę i teraz zaczyna gryźć obie na przemian* Za to uwielbiam marchewkę, wąsy... i swoich braci!

Cottontail zaczyna machać w stronę kamery marchewką, jakby komuś groził, a obraz z kamery po chwili gaśnie!

Kamera przenosi nas do gabinetu, w którym panuje absolutna cisza. Ciężkie, drewniane wnętrze zdaje się niemal pochłaniać każdy dźwięk. Tony stoi przy biurku z dłońmi splecionymi za plecami, nieruchomy i opanowany, lecz jego chłodne spojrzenie zdradza głębokie rozczarowanie. Naprzeciwko niego Enzo stoi ze spuszczoną głową, nie ośmielając się podnieść wzroku. Vincenzo pozostaje nieco z boku, milczący, obserwujący sytuację z kamiennym wyrazem twarzy. Nikt nie mówi ani słowa,  a właśnie ta cisza sprawia, że atmosfera staje się niemal nie do zniesienia.

Tony Leone: Enzo, powiem to bez ogródek - zawiodłeś mnie. Powierzyłem Ci zadanie, które należało wykonać bez względu na wszystko, a Ty wróciłeś z pustymi rękami. W Rodzinie taki rezultat jest czymś, czego nie zwykłem tolerować.  Nie interesują mnie wymówki, ani okoliczności. Interesuje mnie rezultat, a tego dzisiaj zabrakło. *długa, bardzo przeciągnięta pauza* Mam nadzieję , że rozumiesz, jak wiele znaczy moje milczenie w zaistniałej sytuacji. Nie zmuszaj mnie, Enzo, abym następnym razem musiał podnosić głos.

Enzo Sacrale: *podnosi głowę, ściszony głos* Wiesz doskonale, że zawsze przychodzi moment na pierwsze rozczarowanie. Boli jednak to, iż jestem tym premierowym... Nie będę kłamał, że tak nie jest. Zostałem wystawiony na próbę… *zerka w górę* Mimo to nie zwątpię w plan, nie zwątpię w rodzinę i przede wszystkim… Nie zwątpię w siebie. *wyprostowuje się* Chcę, żebyś był tego pewny. *patrzy w oczy Leone* Jestem z Tobą.

Tony Leone: Módl się, żeby plan na tym nie ucierpiał. *Długie spojrzenie na Enzo w milczeniu, następnie przeniesienie wzroku na Vincenzo* Teraz waga Twojego zadania jest nieporównywalnie większa. Do tej pory myślałem, że nie muszę tego podkreślać... OCZEKUJĘ, że pokonasz pisarzynę. Bez względu na wszystko.

Vizzini powoli wyłania się z półcienia i podchodzi do Tony'ego stając tak, że wąska stróżka światła pada wyłącznie na jego oczy. Spogląda na Dona beznamiętnym spojrzeniem.

Vincenzo Vizzini: Nie zamierzam zawieść, Tony. Utrzymam status quo i przywrócę równowagę na Elysium. *strzela słyszalnie karkiem* Mimo wszystko *spogląda na Enzo* bądź w pogotowiu. Nasi rywale są nieprzewidywalni. Nigdy nie wiadomo, co jeszcze gotowi są zrobić w imię... *prycha* honoru.

EARLIER THIS WEEK

Na TitanTronie pojawia się obraz gdzie Zygmunt Butla siedzi w niewielkim gabinecie zabiegowym, a obok niego znajduje się Emil Ciureja. Lekarz przegląda dokumentację dostarczoną przez obu mężczyzn, podczas gdy Zygmunt nerwowo rozgląda się po pomieszczeniu.

Zygmunt Butla: Emil, ja się tylko upewnię. To jest badanie na rodzinę, tak? Bo jak się okaże, że przy okazji sprawdzają wątrobę, to możemy mieć tutaj zupełnie inne wyniki niż się spodziewacie.

Emil Ciureja: To zwykłe badanie DNA, Zygmunt.

Zygmunt Butla: Dobra. Bo jakby pytali, to ja od kilku tygodni prowadzę bardzo zdrowy tryb życia.

Lekarz unosi wzrok znad dokumentów i przez chwilę przygląda się Zygmuntowi.

Lekarz: Panie Zygmuncie, chciałbym jeszcze wyjaśnić jedną rzecz. Według tych dokumentów ma pan trzydzieści sześć lat?

Zygmunt Butla: No... tyle zawsze miałem. Znaczy co roku trochę więcej, wiadomo.

Lekarz: Właśnie w tym problem. Dostępna dokumentacja medyczna oraz wstępna analiza biologiczna kompletnie nie odpowiadają osobie w tym wieku.

Butla zerka podejrzliwie na Emila.

Zygmunt Butla: Czyli co? Źle się starzeję?

Lekarz: Raczej pańska data urodzenia jest błędna. Nie jesteśmy w stanie określić jej co do dnia, ale wszystko wskazuje na to, że ma pan około pięćdziesięciu pięciu lat.

Zygmunt przez kilka sekund siedzi w absolutnym bezruchu.

Zygmunt Butla: Pięćdziesiąt pięć?! To ja przez prawie dwadzieścia lat chodziłem młodszy i nawet żadnego pożytku z tego nie miałem? Wiedziałem, że te trzydzieści sześć coś mi się w lustrze nie zgadzało.

Emil Ciureja: Jeżeli twoja data urodzenia została zmieniona, to możliwe, że pozostałe informacje dotyczące twojej przeszłości również nie są prawdziwe.

Humor znika z twarzy Zygmunta. Przez chwilę patrzy na dokumenty leżące przed lekarzem.

Zygmunt Butla: Dobra... róbcie ten test. Skoro już wychodzi, że nawet nie wiem, ile mam lat, to chciałbym przynajmniej wiedzieć, kim naprawdę jestem.

Pielęgniarka podchodzi do Zygmunta i pobiera wymaz z wewnętrznej strony policzka. Próbka zostaje zamknięta w pojemniku oznaczonym nazwiskiem „Zygmunt Szewczyk”. Lekarz odkłada ją razem z pozostałą dokumentacją.

Lekarz: Pełny wynik badania pokrewieństwa powinien być gotowy w ciągu kilku dni.

Butla spogląda na Emila, następnie jeszcze raz na próbkę ze swoim nazwiskiem. Kamera zatrzymuje się na niej na kilka sekund, po czym nagranie dobiega końca.

Kamera przenosi nas do ciemnego pomieszczenia, nic nie widać, ale... w końcu zapala się lampka i widać Eliego Cottonwooda! Wąsacz patrzy tylko groźnie w obiektyw i zza jego pleców wychodzi TEN FACET. Kolejny wąsaty pan patrzy złowrogo w kadr i ma zamiar coś powiedzieć. Za nim są jeszcze dwie sylwetki innych mężczyzn, których nie znamy i nie możemy ich dostrzec.

Eli Cottonworld: Imię me? Eli. Eli Cottonworld. Wąs? Jest. Gacie? Są. Nie byle jakie. Dzięki głebokim polskim korzeniom poznałem firmę, która odmieniła moje życie. *prezentuje gacie, które ma na sobie, trwa to dłuższą chwilę* Znaczą dla mnie prawie tyle, ile ma rodzina. *ukradkiem spogląda do tyłu* Rodzina, z którą pokażemy, jaka jest różnica między prawdziwymi wąsami. A ogolonymi twarzami.

Cottonworld jeszcze groźnie patrzy i palcami ponownie prezentuje swoje majtki. Obraz z kamery znika...

Kamera przenosi nas do pogrążonego w półmroku gabinetu, za masywnym biurkiem z ciemnego, szlachetnego drewna, siedzi trzech mężczyzn w nienagannie skrojonych garniturach. Ich sylwetki niemal stapiają się z cieniem, a jedynym wyraźniejszym źródłem światła jest wąska smuga wpadająca przez niedociągnięte zasłony. Pośrodku, w najważniejszym miejscu, zasiada brodaty mężczyzna o spokojnym, nieprzeniknionym obliczu. Promień światła przecina jego twarz niczym ostrze — jedna połowa pozostaje jasno oświetlona, druga zaś ginie w głębokim cieniu. Kontrast ten nadaje jego spojrzeniu osobliwą dwuznaczność, jak gdyby skrywał w sobie zarówno dostojność, jak i mroczną tajemnicę. Po jego bokach siedzi jego Doradca oraz Kapitan. Milczą, jak przystało ludziom przywykłym do tego, że najważniejsze decyzje zapadają bez zbędnych słów. W powietrzu unosi się ciężki aromat cygar. Każdy z mężczyzn trzyma w dłoni tlące się cygaro, a leniwe smugi dymu wiją się pod sufitem, miękko rozpraszając nikłe światło. Popiół osypywał się do masywnych, kryształowych popielniczek, lecz żaden z nich nie zwraca na to uwagi. Wnętrze jest pełne powściągliwego przepychu - ciemne drewno, skórzane fotele, ciężkie zasłony i pojedyncze elementy klasycznego wystroju, które bardziej sugerują władzę niż ją ostentacyjnie demonstrują. Panuje cisza. Nie jest jednak zwyczajna — ma w sobie ciężar oczekiwania. The Outfit siedzi nieruchomo, otacza ich dym oraz cień, jakby cały świat poza tym gabinetem przestał na chwilę istnieć. W końcu Tony pyknął z cygara, spokojnie wypuścił dym z ust, a następnie z kamienną twarzą spojrzał na swoich towarzyszy.

Tony Leone: Długo zastanawiałem się, czy jestem zły, czy rozczarowany postawą Brutala na Heatwave. Z przykrością muszę stwierdzić, że chyba jednak jedno i drugie. *pyknięcie z cygara* Przychodzę do nich z otwartymi rękoma, oferuję swoją przyjaźń, z godnością przyjmuję wszystkie stawiane mi warunki. Daję im słowo, że nie przekroczymy pewnej granicy. Daję im słowo, że będziemy współpracować dla wspólnego dobra Elysium. Daję im słowo, że nie dojdzie do kolejnego ataku... a dla mnie słowo cenniejsze jest od pieniędzy. I co dostaję w zamian? Całkowity brak szacunku. *nerwowe pyknięcie z cygara, Tony zaczyna mówić szybciej* Ostrzegałem Nicka przed tym frustratem. Zwracałem uwagę, że należy mu się uważnie przyjrzeć, bo takie elementy społeczne są nieprzewidywalne. Prostactwo, pośpiech czy frustracją nigdy nie są dobrym doradcą. Z kimś takim nie powinno się robić żadnych interesów. Ale Nick zapewniał mnie, że przecież Brutal jest on ostatnią osobą, która mogłaby zrobić cokolwiek głupiego w naszej sprawie. Dał mi słowo... i go nie dotrzymał. *nerwowe pyknięcie z cygara, Tony mówi coraz szybciej* To już był dla Nas policzek, ale Nick posunął się jeszcze dalej. Postanowił oficjalnie zakazać Waszej obecności przy ringu w trakcie walki wieczoru. Jakby mi w twarz napluł. Dotrzymałem danego słowa. Podjąłem walkę z Brutalem w jego płaszczyźnie, wygrywając z nim bez interwencji. Nie ingerowaliśmy w żadną z naszych walk. Za to  zrobił to Brutal. I to my dostajemy zakaz? Tą zniewagą zajmę się osobiście.

Nagle Tony z całej siły ciska przed siebie cygaro, po czym bierze głęboki oddech i zamyka oczy. Wygląda jakby w mgnieniu oka się uspokoił, jednak znienacka uderza pięścią w stół, a gdy otwiera oczy płonie w nich żywy ogień.

Tony Leone: To się nie może powtórzyć! To jest nieakceptowalne! Aldis jeszcze nie wie kim jestem... kim My jesteśmy! Niesamowite, jak szybko ludzie zapominają od czego się to wszystko zaczęło i do czego jesteśmy zdolni... *Tony poprawia krawat, mankiety i w końcu odzyskuje spokój* Ale wszystko w swoim czasie. Zemsta jest daniem, które należy spożywać na zimno. Zacznijmy od tego, że dzisiaj muszę stać się mistrzem Eternal, a wtedy będzie Jego ruch.

Vizzini powoli wstaje, bez żadnego słowa kierując się do stojącej w pobliżu, bogato zdobionej szafki, na szczycie której stoi złota szkatułka. Vincenzo puka palcem w wieko, a to unosi się z lekkim skrzypnięciem do góry. Mężczyzna zagląda do środka i po chwili dwoma palcami wyławia jedno z umieszczonych w środku cygar. Skrupulatnie je przycina, a następnie obraca się do Dona i podaje mu tak przygotowany podarunek.

Vincenzo Vizzini: Bez emocji, Tony. *zaciąga się cygarem, siadając ponownie obok* Od początku powtarzałem, że to banda zdegenerowanych narcyzów, megalomanów mających siebie za Bóg wie kogo. *Wyjątkowo milczący Enzo unosi wzrok ku górze i całuje medalik zawieszony na szyi* Ale my jesteśmy inni. My mamy plan. My wiemy, po co tu przybyliśmy. Pozwólmy im najzwyczajniej w świecie myśleć, że chodzi nam po prostu o mistrzostwa. Słuchajcie. *strzepuje popiół* Im bardziej ich uwaga skupia się na przeszkadzaniu nam w samych walkach, tym mniej przestrzeni mają na zwracanie uwagi na inne rzeczy. To prosty rachunek.

Tony przeciągle odpala nowe cygaro, po czym przez chwilę z niego pyka. Ciszę w gabinecie zakłóca jedynie Enzo, który nerwowo stuka palcami o blat. Nikomu to jednak nie przeszkadza.

Tony Leone: Jestem oazą spokoju, Vincenzo. Masz rację, nasz plan jest niezagrożony, mimo tak rażącej niekompetencji naszych "partnerów". Na szczęście to jedynie wadliwe trybiki w całej tej machinie, trybiki, które zawsze można wymienić. *pyknięcie z cygara* Przyjaciele nigdy nie powinni zbyt wysoko cenić naszych zalet, zaś ludzie nam nieprzychylni powinni przeceniać nasze wady. Pozwólmy im uwierzyć, że je odnaleźli.

Vincenzo Vizzini: *pyka cygaro, po czym wypuszcza dużą chmurę dymu* Słusznie. Jeśli ktokolwiek sądzi, że brak mnie i Enzo przy ringu przesądza z góry o wyniku tej walki... Cóż, *Nadal słychać nerwowe pukanie palcami o blat* nie mam najmniejszego zamiaru wyprowadzać go z błędu. Sam to zrobisz w trakcie walki. A gdyby Aldis próbował jeszcze innych ciekawych sztuczek *wyciąga z wewnętrznej kieszeni marynarki białą zaklejoną kopertę* to możesz pokazać mu to. Uznaj to jako przedwczesny prezent z okazji zostania mistrzem.

Tony odbiera kopertę, przez chwilę się jej przygląda, jednak nie sprawdza co jest w środku i wkłada ją do wewnętrznej kieszeni marynarki.

Tony Leone: Dziękuję Ci, Vincenzo, dziękuję. To piękny gest. *stukanie palcami się nasila, Tony powoli odwraca wzrok i wpatruje się w Enzo* Wszystko w porządku, Enzo? Jesteś dziś wyjątkowo milczący. Powiedz, co Cię gryzie? W Rodzinie tajemnice nie są potrzebne.

Enzo Sacrale: *zaprzestaje stukania palcami i składa ręce oglądając się na Leone* Martwię się, Tony… Ufam planowi. Ufam Tobie. *zerka na moment na Vincenzo* Ufam całej rodzinie. Mam w sobie jednak grzeszne uczucie… *bardziej emocjonalny ton* Panowie, zobaczcie co tu się zaczyna dziać! Pierwsza sprawa, ignorant Aldis. *kręci głową* Zaczął bawić się w dobrą wróżkę spełniającą najrozmaitsze życzenia. Ten prostak Brutal wymarzył sobie rewanż z Tobą? *spogląda na Leone* Ależ proszę bardzo, będzie rewanż! Co za problem zmienić plany, skoro Błazen Ekstremy zwrócił się z uprzejmą prośbą… Chociaż nie. Jak mogę w ogóle stawiać słowo “uprzejmość” obok tego ordynusa? *prychnięcie* Idźmy dalej. Demencyjny starzec nie wiedzący co się wokół niego dzieje uznaje, że to świetny pomysł, aby wziąć swojego synka z nieprawego łoża i stanąć z nami w ringu? *wskazuje na siebie i Vincenzo* Jasna sprawa, załatwione! A swoją drogą, czy to nie obrzydliwa pogarda i ignorancja, aby marnować nasz czas na zabawę z jednostkami tego pokroju? *westchnięcie* I teraz najważniejsze, co aż nie mieści mi się w głowie! Dostajemy zakaz przebywania przy ringu podczas dzisiejszej walki wieczoru! Ogarnia mnie ciekawość, czyje życzenie tym razem spełnia Aldis? *patrzy prosto w oczy Leone* Tony… To nie jest w porządku wobec całej naszej rodziny, że zostawia Cię samego z tymi trzema wariatami… Nie zrozum mnie proszę źle. To nie jest brak wiary w Ciebie. Głęboko też czuję, że opatrzność jest po naszej stronie. *unosi na moment wzrok* Intryguje mnie jednak coś innego… Jeśli nie będą chcieli za wszelką cenę wyeliminować Cię jak najszybciej… *wzdycha* To tak jakby nie odczuwali należytego respektu i strachu. Tak jakbyśmy ich wystarczająco nie nauczyli, że powinni usunąć się nam z drogi. *ogląda się po obu kompanach* Ta walka da nam odpowiedzi na pewne pytania. Jeśli okaże się, że są to jednostki całkowicie ślepe i głuche… *poważny ton, zaciska pięść* To będzie trzeba otworzyć im oczy i odetkać uszy. Tym razem raz na zawsze. *ściszony głos, wpatruje się w blat* A ja mam na to coraz większą ochotę…

Tony Leone: Skoro to nie brak wiary w moje możliwości... a opatrzność jest po naszej stronie, to o co się martwisz? *Tony zdaje się być zdziwiony* Cóż może pójść nie tak, jeśli mam wszystko we własnych rękach i sprzyja mi opatrzność, Enzo? W niektórych kręgach mogłoby to być uznane za pewną nieuprzejmość. *Tony wstaje* Ale wiem, że nie to miałeś na myśli. Na ten moment nie możemy sprawiać nowych nieprzyjemności naszemu przyjacielowi, Nickowi. *stanowczo* JESZCZE nie. Jednak gdyby za bardzo się zapędził w spełnianiu kolejnych życzeń... cóż. Pani Mickie dowie się, jak to jest pić wrzątek. *przechodzi za plecy Enzo i kładzie dłonie na jego barkach* Przestań bujać w obłokach i skup się, aby opanować tą coraz większą ochotę. Nie po to przygotowywaliśmy taki piękny plan, żeby teraz wyrzucić go do kosza przez grzeszne podszepty. To byłoby wręcz... *z obrzydzeniem* Brutalowe. *Tony klepie Enzo w ramiona i powolnym krokiem zmierza do drzwi* Zadzwoń do naszego informatora. Upewnij się, że wiemy wszystko. To powinno Cię uspokoić.

Po tych słowach Tony wychodzi z gabinetu, a obraz z kamery gaśnie.

Earlier This Week

Kamera przenosi nas do jednego z lokali, znajdujących się w Houston. Przy jednym ze stolików zauważyć możemy elegancko ubranego mężczyznę o długich, ciemnych włosach. Na stoliku stoi szklanka, w której dostrzec możemy jeszcze blisko połowę zawartości. On wygląda natomiast na dość mocno zamyślonego. W pewnym momencie lekko się odwraca, kątem oka dostrzegając obserwujący go obiektyw kamery. Okazuje się być nim debiutującym już na najbliższym Colosseum - Luis Borges.

Luis Borges: Moja droga była niezwykle długa, kręta oraz pełna ślepych zaułków. Długie oczekiwania zaprowadziły mnie ostatecznie do miejsca, które może zapewnić mi spełnienie wszelkich marzeń. Jest nim Legion Pro Wrestling, które nie jest dla mnie wyłącznie kolejną szansą. To miejsce, w którym z dumą będę mógł reprezentować moją ukochaną ojczyznę. Portugalia to miejsce, które wykreowało wiele wielkich osobowości. Są to ludzie, którzy na przestrzeni lat udowadniali swoją wartość, zapisując się w historii oraz godnie reprezentując nasze rodzinne strony.

Luis zerka kątem oka na stojącą przed nim szklankę.

Luis Borges: W przeciwieństwie do wielu osób, nie zamierzam walczyć wyłącznie dla blasku fleszy. chcę każdym kolejnym występem udowadniać, że nie stoję w miejscu. Nie zatrzymuję się i stale się rozwijam. Uczę się, wyciągam wnioski z każdego występu, który zapewnia mi bardzo cenne doświadczenie. Żyję z wiarą, że człowiek uczy się przez całe życie i zamierzam z tego przywileju korzystać, ile tylko mogę. Dlatego nie chcę zatrzymywać się na tym, czego udało mi się nauczyć. Z każdym kolejnym dniem chcę stawać się coraz lepszą wersją siebie. Chcę z każdym mijającym dniem stawać się bardziej kompletnym wojownikiem, którego duch stanie się znany całemu światu. Każdy, kto stanie ze mną w ringu, nie będzie wyłącznie kolejnym rywalem. Będzie testem mojego charakteru, siły oraz tego, jak wiele jestem w stanie znieść. Jak wiele jestem w stanie przyjąć, aby powstać i walczyć dalej. *spogląda prosto w obiektyw kamery* Możecie być pewni jednego. Nie odpuszczam i jest to coś, co nie jest hasłem, którym zamierzam rzucać na lewo i prawo. Jest to coś, co cechuje mnie nie tylko jako człowieka, ale także jako wojownika, który może skonać, ale będzie walczyć do końca. I to zamierzam udowodnić wszystkim na Colosseum w walce z Mario Paterdą, który zapewne przebył równie długą i krętą drogę co ja, ale niestety trafił on na kogoś, kogo pokonanie może być dla niego zadaniem niewykonalnym.

Obraz z kamery gaśnie.

Video Promo

Kamera przenosi nas do bogato zdobionej sali. Czuć bogactwo, kiedy rozejrzymy się po otoczeniu. Wysoki sufit, na ścianach znajdują się portrety przodków naprzemiennie z gobelinami. Na podłodze znajduje się marmur, a na końcu pomieszczenia stół z bogatymi złotymi zdobieniami. O stół jest oparta laska Margaux, przy jednym z krzeseł przy stole siedzi Lord Sebastien. W ręku obraca kieliszek z winem.

Lord Sebastien: McŁowicz, człowiek, który całe swoje życie spędził przy kuchennym blacie. Nauczył się jak z tanich składników zrobić coś co można położyć na talerzu. Niestety na tym się już kończą mocne strony McŁowicza.

Lord podnosi kieliszek do góry i bierze delikatnego łyka wina.

Lord Sebastien: Twoimi dwiema głównymi cechami są głupota i odwaga. Jesteś odważny, bo wydajesz się nie obawiać przed konfrontacją ze mną, a ja na twoim miejscu zdecydowanie bym się tego obawiał. Jesteś głupi, bo myślisz, że możesz tak po prostu odmówić komuś takiemu jak ja. Ale trochę Ciebie rozumiem. Ty nie walczysz ze mną dlatego, że wierzysz, że możesz ze mną wygrać. Walczysz, bo zostałeś wychowany w świecie, w którym tacy jak Ty muszą chwytać się każdej okazji, żeby choć przez chwilę poczuć się równymi ludziom takim jak ja.

Teraz Lord wstaje i podchodzi do jednego z portretów znajdujących się na ścianie. Kontynuuje cały czas przyglądając się portretowi

Lord Sebastien: Spójrz, McŁowicz. To są moi przodkowie. Pokolenia ludzi, którzy budowali majątek, pozycję i własne nazwisko. Budowali też historię świata, w którym żyjemy. Możesz o tym opowiedzieć co najwyżej przy niedzielnym obiedzie swojej rodzinie. Ja jestem częścią tego. A co jest twoim osiągnięciem, McŁowicz? Zrobienie komuś obiadu? Właśnie dlatego uwielbiam stawkę tej walki.

Lord bierze kolejnego łyka wina, wraca do stołu i ponownie do niego zasiada.

Lord Sebastien: Już na najbliższym Elysium pokonam Ciebie w walce, a Ty zostaniesz moim kucharzem. Będziesz wstawał codziennie rano, wiedząc, że pracujesz dla człowieka, któremu odmówiłeś, ale ta odmowa nie miała żadnego znaczenia. Będziesz gotował moje śniadania, moje obiady, moje kolacje. I za każdym razem, gdy wejdziesz do mojej kuchni będziesz pamiętał jedną rzecz. Że pewnego czasu kucharz pomylił swoje miejsce ze stołem pańskim. Przywrócę właściwy porządek na Elysium. Szlachcic na swoim miejscu, służba na swoim. Lepiej dobrze zapamiętaj te chwile. To ostatni czas, kiedy możesz poczuć, że jesteś kimś więcej niż rzeczywiście jesteś.

Po tych słowach Lord machnął ręką jakby chciał przepędzić kamerzystę, a ten posłusznie wychodzi z pomieszczenia. W kadrze widzimy jeszcze jak Lord delektuje się winem w swoim kieliszku, a obraz z kamery powoli gaśnie.

Video Promo

Kamera przenosi nas do ciemnego pomieszczenia, nie widzimy zupełnie nic. Po chwili zapala się lampka i możemy dostrzec... Zaraz, zaraz! Czy to dawno niewidziany Eli Cottonwood? Tak! Olbrzym ze złowrogim spojrzeniem zerka w obiektyw, po czym gładzie się po wąsie...

Eli Cottonwood: Wąsy są oznaką prawdziwego mężczyzny. Ja je mam... I nie tylko ja. Nie jestem sam, jest nas więcej. Zamierzamy zdominować LPW. Niech każdy chłopak z gładką twarzą się strzeże, bo nikt nie będzie w stanie powstrzymać prawdziwej rodziny...

W tym momencie w tle pojawiają nam się sylwetki jeszcze trzech mężczyzn, każdy z nich również wygląda na olbrzyma, nie widzimy jednak ich twarzy. Eli dalej raczy nas groźnym spojrzeniem gładząc się powoli po wąsach, po czym obraz z kamery gaśnie...

Video Promo

Obraz pokazuje nam kuchnie. Rob McŁowicz stoi przy blacie, ale tym razem niczego nie przygotowuje. Przed nim leży jedynie złożony fartuch. Przez chwilę patrzy na niego w ciszy.

Rob McŁowicz: Zaczęło się niewinnie. Najpierw Sebastien zaprosił mnie do swojej loży VIP, żebym zobaczył, jak według niego wygląda „prawdziwy zawodnik”. Potem przyszedł do Pobitych Garów, spróbował mojego jedzenia i nagle uznał, że znalazł dla mnie lepsze miejsce. Nie w ringu. Nie w LPW. W swojej kuchni, wykonującego jego polecenia. Zaśmiałem mu się wtedy w twarz, bo byłem przekonany, że to kolejna fanaberia nadętego arystokraty.

Rob bierze fartuch do ręki, przygląda mu się przez moment, po czym rzuca go z powrotem na blat.

Rob McŁowicz: Ale Sebastien nie żartował. Konsekwentnie dążył do tego, aby doszło do spełnienia jego marzenia. Te mogą spełnić się już podczas Main Eventu. Jeśli przegram, zostanę jego prywatnym kucharzem i będę musiał znosić człowieka, który naprawdę wierzy, że pieniądze, nazwisko i używanie francuskiego języka dają mu prawo decydować o cudzym życiu.

Rob podchodzi bliżej kamery, a jego ton wyraźnie się zaostrza.

Rob McŁowicz: Więc tak, stawka jest ogromna. Tylko zapamiętaj jedno, Sebastien, jeszcze niczego nie wygrałeś. Możesz już wybierać menu, kupować srebrne sztućce i szykować mi miejsce w swojej kuchni, ale najpierw musisz mnie pokonać. A kiedy zabrzmi gong, nie będę twoim kucharzem. Będę człowiekiem, który zrobi wszystko, żebyś do końca życia pamiętał, jak smakowała twoja własna pycha.

Rob spogląda jeszcze raz na fartuch.

Rob McŁowicz: Chcesz mnie na własność? Przyjdź i spróbuj mnie sobie wziąć. Smakuje?!

Obraz z kamery gaśnie

Earlier Tonight

Kamera przenosi nas na parking dla zawodników, gdzie właśnie przybył Jose Lopez. Zawodnik ubrany jest tak, jak podczas swoich występów na ostatnich galach, w uszach ma słuchawki i w pełni wyluzowany przemierza parking w stronę wejścia na halę. Na twarzy Hiszpana maluje się charakterystyczny uśmiech. Zawodnik nie ma przy sobie żadnej walizki, czy nawet plecaka, wygląda na to, że przybył na galę, aby obejrzeć starcie pomiędzy Nathanem Martinem, a Danem Dowsonem. Komentatorzy przypominają nam historie, jakie dzieli Hiszpan z obydwoma uczestnikami dzisiejszej walki wieczoru, a sam zainteresowany spokojnie zbliża się do hali. Kiedy jest już bardzo blisko drzwi nagle na parking z dużą prędkością wjeżdża motocykl prowadzony przez Axela Blaze'a. Mistrz parkuje maszynę w losowym miejscu, spogląda na Lopeza, który właśnie przechodzi przez drzwi i znika z widoku... po czym rusza biegiem do tego samego wejścia.

Earlier Tonight

Znajdujemy się w tym momencie w Village Lub & Cafe i widzimy, że przy stoliku siedzi Preston Steele i Miguel Escobar. Panowie zdecydowanie nie przyzwyczaili nas do przebywania w tego typu miejscach co widać wyraźnie po zniechęceniu pomieszanym z obrzydzeniem na twarzy Hiszpana. Legacy Breaker z kolei wygląda na trochę przybitego patrząc zamyślony w telefon leżący na stole.

Preston Steele: Ciężkie czasy ostatnio dla nas nastały. *ciężko wzdycha* Nie dość, że ojciec odciął mnie od swoich pieniędzy i próbował mi wmówić, że nie jesteś moim przyjacielem to jeszcze ten robol Uszczelka wygrał walkę i został pretendentem do mistrzostwa Valor. Gdyby ten alkoholik Butla mu się nie podłożył to nie miałby z nami najmniejszych szans i ktoś z nas stałby teraz przed okazją zostania mistrzem.

Miguel Escobar: To było po prostu śmieszne. Zresztą kto w ogóle wpadł na taki pomysł żeby zorganizować takie starcie…ale wiesz co? Szkoda chyba naszego czasu i nerwów na wspominanie o tym. Czas rozpocząć nowy rozdział, rozdział w którym odbijemy się i będziemy mogli spojrzeć w lustro z myślą - “tak, jestem najlepszą wersją siebie”. Wreszcie z dala od Butli i Uszczelki. Czas na poważny, prawdziwy wrestling.

Preston Steele: Tym bardziej, że teraz przed nami są jeszcze większe wyzwania. Obydwaj zmierzymy się z mistrzami, więc to już mówi samo za siebie kto idzie do przodu. *krótka pauza* Ale wiesz co? Może tym razem nie chcę się nad tym wszystkim zastanawiać. Ostatnio wystarczająco dużo osób pokazało mi, ile warte są ich słowa. *krótka pauza* Ojciec odwrócił się ode mnie w momencie, kiedy najbardziej potrzebowałem kogoś po swojej stronie. Zabiera mi pieniądze, kartę, mieszkanie i jeszcze próbuje wmówić mi, że robi to dla mojego dobra. I chyba właśnie dlatego tak bardzo zależy mi na tym, żeby przynajmniej jedna osoba w tym całym cholernym biznesie była naprawdę po mojej stronie.

Miguel Escobar: Nie załamuj się amigo. Wiesz, że możesz na mnie liczyć. Niedługo pasy mistrzowskie znajdą się we właściwym posiadaniu i to jest najważniejsze. Zobaczysz jak wtedy nagle każdy będzie chciał zostać twoim przyjacielem. Będą starali się przypodobać tobie, a gdy znowu powinie ci się noga odejdą tak szybko jak przyszli. Fałszywi ludzie czają się na każdym kroku, taki jest już ten zepsuty świat…ale głowa do góry, nie opinie innych, a nasze czyny świadczą o tym kim jesteśmy. Bierzemy sprawy w swoje ręce, to jest ten moment.

Preston Steele: Wiem. I właśnie dlatego ci ufam. *krótka pauza* Wiesz, jeszcze niedawno powiedziałbym, że nie potrzebuję nikogo. Że pieniądze, nazwisko i własne umiejętności wystarczą mi do wszystkiego. Teraz już wiem, że to była bzdura. Możesz mieć wszystko, a mimo to zostać sam, kiedy osoba, której ufałeś najbardziej, postanowi odwrócić się od ciebie.

Miguel Escobar: Tak to już jest. Sam wiem, że mogę ufać tylko jednej osobie i ona na mnie też może polegać.

W tym momencie Miguelowi dzwoni telefon. Hiszpan przeprasza Prestona, wstaje i na chwilę się oddala. Po chwili wraca, ale nie siada, tylko stojąc mówi.

Miguel Escobar: Miałem ważny telefon. Niestety po swojej dzisiejszej walce muszę jechać na lotnisko i lecieć do Hiszpanii. Wierzę, że poradzisz sobie z Blazem. Do zobaczenia, Amigo.

Divine odwraca się, zakłada okulary przeciwsłoneczne i opuszcza lokal.

Spokojny wieczór na Bondi Beach w Australii. Pośród rozpalonego ogniska zebrała się grupka ludzi. W tle słychać delikatne struny gitary akustycznej i strzelanie płomieni. Jeden z siedzących przy ognisku pociąga łyk z butelki. Obok niego siedzi dziewczyna o czarnych, kręconych włosach wtulona w jego pierś i spoglądająca w sam środek ogniska. Błękit jej oczu przeradza się w ostrą czerwień pod wpływem odbijających się płomieni.

Chloe: Podziwiam to, że chce Ci się narażać własne życie dla ratowania cudzego.

Chris: Bo kiedy widzisz kogoś walczącego o każdy oddech, nie myślisz o sobie. Myślisz tylko o tym, żeby zdążyć. Na Bondi Beach nauczyłem się, że bohaterem nie jest ten, kto się nie boi. Bohaterem jest ten, kto mimo strachu wskakuje do wody.

Chris uśmiecha się delikatnie i obejmuje Chloe mocniej.

Chris: Jasne, bywało niebezpiecznie. Silne prądy, wysokie fale, rekiny gdzieś na horyzoncie... Ale każdy uratowany człowiek przypomina mi, dlaczego wybrałem tę drogę.

Chris na chwilę spogląda w płomienie ogniska.

Chris: Życie to najcenniejszy dar, jaki możemy dostać. Nie da się go niczym zastąpić i nie można go tak po prostu odebrać. Dlatego, dopóki mam siłę oddychać, zrobię wszystko, żeby dać komuś jeszcze jedną szansę. To uczucie... świadomość, że wrócił do swojej rodziny, do przyjaciół, do swoich marzeń... jest warte każdego ryzyka. Chloe..

Chris zauważa, że Chloe zasnęła wtulona w jego ramię. Z delikatnym uśmiechem okrywa ją kocem i jeszcze przez chwilę wpatruje się w tańczące płomienie. Kamera powoli oddala się od obojga. Szum fal miesza się z cichym brzmieniem gitary, a ostatnim kadrem pozostaje migoczące ognisko na tle rozgwieżdżonego nieba nad Bondi Beach.

Kamera ukazuje nam szpitalne łóżko, oddzielone od reszty pomieszczenia zielonkawymi parawanami. Leży w nim postać której można w pierwszej chwili nie rozpoznać, jednak fani LPW szybko zauważą, że to Edgar Dickinson tylko pozbawiony charakterystycznego makijażu i ubioru. Poeta jest blady i wygląda jakby spał, w jego rękę wpięty jest wenflon, poza kroplówką nie jest jednak podpięty do żadnej aparatury. Przez chwilę oglądamy ten statyczny obraz, dostając tylko powolne zbliżenie na twarz artysty. Finalnie, oczy pisarza gwałtownie się otworzyły i ten poderwał się gwałtownie na łóżku biorąc gwałtowny haust powietrza w płuca. Dickinson chwilę bierze szybkie oddechy, rozglądając się panicznie wokół siebie. W końcu jednak odrobinę się uspokaja, i obmacując swoją poobijaną szyję zaczyna mamrotać do siebie, co świetne mikrofony LPW oczywiście wyłapują.

Edgar Dickinson: Gdzie jestem, gdzie jestem, gdzie jestem. *zerka na wenflon* Szpital, jestem w szpitalu, dlaczego jestem w szpitalu. *chwila konsternacji* Elysium, ktoś mnie zaatakował w trakcie walki, mnie, Pana Mike i Pana Dereka ale kto… Tam nikogo nie powinno być, nikogo nie miało być, coś jest nie tak. To musi być jakieś zaburzenie, ale kto mógł je wprowadzić, przecież to niemożliwe. Jaki mamy dzień, muszę wiedzieć jaki mamy dzień.

Artysta zaczął rozglądać się dookoła i ku swojemu zadowoleniu, w szufladzie szafki nocnej znalazł trochę swoich rzeczy, zegarek i przede wszystkim telefon.

Edgar Dickinson: Szlag piętnasty sierpnia. Elysium, co się miało zdarzyć, muszę sobie przypomnieć. Sabre… nie na to nie mam już czasu, co jest potem. *Nagle na twarz Poety wpływa jednocześnie olśnienie i strach* Na piersi Świętej Agaty, Mike. Muszę się tam dostać i go wyciągnąć. Potrzebuję go, żeby to wszystko przepisać.

Edgar bez większego namysłu wyrwał wenflon, zabrał swoje rzeczy i w samej szpitalnej koszuli, delikatnie utykając, wymknął się spomiędzy parawanów i zniknął w głębi szpitala.

Earlier Tonight

Przenosimy się do biura Roba Van Dama. Widzimy, że prezes siedzi przy swoim biurku, a na ścianach wiszą obrazy z sytuacji z jego bogatej ringowej kariery. RVD kilka coś na swoim laptopie aż w końcu do biura wchodzi Allan Hill. Widać po jego minie, że nie jest zbytnio zadowolony, że musi tutaj być, ale robi dobrą minę do złej gry.

Allan Hill: Nie jestem zadowolony, że muszę tutaj przychodzić, ale uważam, że zostałem trochę nadgorliwie potraktowany. Praktycznie każdy tutaj atakuje siebie nawzajem, pozwalają sobie na wszystko, a tylko ja za to poniosłem konsekwencje. Już nie mówiąc o tym, że w procesie sądowym powinien być niezawisły i neutralny sędzia, który nie ma nic wspólnego z oskarżonym. Czy tak było w tym przypadku? Śmiem wątpić. W związku z tym powinieneś znieść konsekwencję, które na mnie nałożyłeś tydzień temu.

RVD przez chwilę patrzy na Hilla, po czym zamyka laptop i odchyla się na krześle.

Rob Van Dam: Wiesz co, Allan? Doceniam, że tym razem wszedłeś przez drzwi, zamiast je rozwalić. Doceniam też, że próbujesz rozwiązać sprawę słowami. To jakiś postęp, ale nie próbuj robić ze mnie idioty. Tak, zawodnicy w LPW atakują się nawzajem. To wrestling. Tyle że większość z nich nie napada na człowieka odpoczywającego po przegranej walce, nie demoluje mojego biura i nie próbuje rzucić się na właściciela federacji podczas rozprawy dotyczącej własnego zachowania. A co do neutralnego sędziego, to nie był sąd federalny. To była wewnętrzna rozprawa LPW, dotycząca zawodnika zakontraktowanego przez moją federację. Jestem człowiekiem, który odpowiada za porządek w tym miejscu, więc to ja podejmuję decyzje.<RVD pochyla się lekko nad biurkiem i spogląda Hillowi prosto w oczy> Zakaz zostaje. Będziesz walczył wtedy, kiedy wyznaczę ci przeciwnika, a poza oficjalnymi pojedynkami nie wejdziesz między liny. Pokaż mi, że potrafisz to uszanować, wtedy możemy wrócić do rozmowy. Allan tutaj nie chodzi o kontrolę z mojej strony. Chodzi o to, żebyś wreszcie nauczył się kontrolować samego siebie.

The Broken Prodigy zaciska szczękę, po czym bez pożegnania odwraca się i wychodzi z biura. RVD jeszcze przez chwilę obserwuje zamykające się za nim drzwi, a następnie ponownie otwiera laptop. Kamera gaśnie.

Przenosimy się teraz na zaplecze, gdzie widzimy nerwowo chodzącego w tę i z powrotem Zacka Sabre Jr! Zawodnik przemierza całą długość korytarza od lewej do prawej, mamrocząc coś pod nosem.

Zack Sabre Jr: Pieprzony foliarz... I pieprzony Aldis... Zawsze muszą coś wymyślić, żebym tylko nie mógł walczyć w normalnej, standardowej walce! A srał na to Brutal!

W tym momencie zza rogu wychodzi Elias ze słuchawkami na uszach, nucąc coś pod nosem. Na pewno jest to coś bezsensownego, jak to gnojek ma w zwyczaju. Nie zauważa on pogrążonego w myślach Zacka i wpada na niego, przez co obaj się prawie przewracają.

Zack Sabre Jr: Uważaj jak łazisz pajacu! *patrzy na Shadowa i chwilę się zastanawia* Ty, młody, a co Ty w ogóle dzisiaj robisz? Bo potrzebuję partnera na walkę wieczoru. *mierzy wzrokiem Eliasa* Nie jest to szczyt moich marzeń, ale z braku laku i taki pokemon się nada.

Elias skrzywiony zerka na Zacka.

Elias Shadow: Brat co się wczuł. Essa bratku, dasz sobie radę, pozdro.

Po tych ledwie zrozumiałych słowach Elias wsadza z powrotem słuchawki do uszu, robi do Zacka 67, obraca się i odchodzi, na co zażenowany Sabre tylko zwiesza głowę. Po chwili dostrzega jednak stojącego pod ścianą Dolnicka, który zawzięcie klika tymi swoimi tłustymi paróweczkami w ekran telefonu. Anglik podchodzi bliżej.

Jean-Pierre Dolnick: 101 sposobów na poprawę komuś humoru, a tylko 100 było! Co za gówno oszukane! (spogląda na Zacka) C-cco ty się tak przybliżasz do mnie? Czego chcesz?!

Zack Sabre Jr: spokojnie Snorlax, przynieść Ci ciasteczko ze stołówki? Na znak pokoju?

Jean-Pierre Dolnick: Snorlax, srollax, nawet nie wiem co to, ale skoro taki uczynny jesteś, to śmiało, przydaj się i mi przynieś, bo po wysiłku intelektualistycznym to ja głodny się robię odrobinę. Tylko odrobinę.

Zack Sabre Jr: *zaszkowany jego głupotą patrzy na Dolnicka* Ty tak na serio teraz? Ty gru... A zresztą, sam sobie idź to może choć trochę schudniesz!

Zack obraca się na pięcie i zostawia Kongijczyka, który chyba nie bardzo wie o co tu właściwie chodzi. Kamera jednak przez chwilę pozostaje jeszcze z Jean-Pierrem, który wygląda jakby się nad czymś zastanawiał... Po czym chowa telefon do kieszeni i rusza w kierunku dużych drzwi z napisem "stołówka". Kamera wraca do Sabre, który nie bardzo wie co ze sobą począć.

Zack Sabre Jr: Nie wiem, tu nie ma nikogo normalnego? A pieprzyć to... Dzwonię do niego! *Wyciąga z kieszeni telefon, wybiera numer i do kogoś dzwoni* Halo, Will? No cześć, dawno się nie słyszeliśmy... Słuchaj, mam taką sprawę, bo widziałem, że jesteś w Saint Louis, to kawałek drogi, może chciałbyś dzisiaj mi pomóc? No w walce a gdzie... Jaki kurwa znowu Omega? Jakie AEW?! A CHUJ MNIE OBCHODZI, ŻE TY SIĘ DO JAKIEJŚ WALKI O PAS PRZYGOTOWUJESZ, JA TU Z HALLOWAYEM DZISIAJ WALCZĘ, ROZUMIESZ?! I PARTNERA POTRZEBUJĘ! *chwilę słucha rozmówcy* Aha. Obyś się posrał na miętowo.

Zdenerwowany Zack rozłącza się i wzdycha. Kątem oka zauważa jednak Maxwella Ransoma zmierzającego w jego stronę. Szybko podbiega i zatrzymuje się przed nim.

Zack Sabre Jr: MAKSIU! Odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu! Wiesz, że ja Cię zawsze lubiłem, nie? *Maxwell spogląda na Zacka, ten przełyka ślinę* No dobra, w sumie to Cię wcześniej nie znałem, ale od razu mi zaimponowałeś jak się tu pojawiłeś, przynajmniej Ty jeden nie gadasz od rzeczy... Nie chciałbyś może mi dzisiaj pomóc i zawalczyć ze mną jako drużyna w walce wieczoru?

Maxwell Ransom: Zack, ale ja już mam dzisiaj swoją walkę. I to może b...

Zack Sabre Jr: Jaką walkę? Co jest ważniejsze, niż walka ze mną w drużynie niby co? Z drzewa spadłeś? Zresztą *macha reką* nie tłumacz się już. Nie interesuje mnie to.

Zack obraca się na pięcie i zostawia Ransoma za plecami, który kręci głową z lekkim smutkiem. Widzimy jak załamany już wręcz Sabre przystaje pod ścianą i wznosi oczy ku górze, jakby szukał pomocy u Boga. W tym momencie zza rogu wyskakuje Dick A'Very Big, który... Rozkłada swój płaszcz! Zack tylko mierzy go wzrokiem od stóp do głów, wzdycha, wyciąga telefon, robi szybkie zdjęcie i wymija swojego "rozmówcę". Obraz z kamery gaśnie...

Kamera zabiera nas do gabinetu, który uważni widzowie LPW bez trudu rozpoznają. Eleganckie wnętrze dalej wypełnione jest mnóstwem dekoracji i bibelotów, wraz ogromem książek i okazałym wahadłem Newtona. Ponownie cała przestrzeń jest chirurgicznie czysta. Każdy cal przestrzeni, wygląda jak świeżo przetarty. W szczególności dębowe biurko, przy którym siedzą starszy Pan w białej koszuli oraz kamizelce i Edgar Dickinson.

W rogu ekranu wyświetla się krótka adnotacja: “29.07.2026 - Edgar Dickinson - Dr. N. Med. Robert Chambers”

Ciszę w końcu przerywa gospodarz.

Robert Chambers: Śledziłem na bieżąco wydarzenia dziejące się wokół Pana. Całą drogę, od powolnego wejścia do Legion Pro Wrestling, przez aktywny Pana udział w turnieju i finałową walkę tegoż. Obserwowałem utarczki z takimi postaciami jak Zack Sabre Jr. czy Zbigniew Uszczelka. Szczególnie jednak, w kontekście Pana przypadłości, zdały mi się ostatnie wydarzenia. Spotkanie z Jose Lopezem i starcie o miano pretendenta do LPW World Championship. Chciałbyś mi opowiedzieć, o tym etapie?

Poeta nie patrzy na swojego rozmówcę. Zamiast tego przygląda się równo ustawionym na półkach książkom. Jakby podziwiając kolekcję eleganckich wydań, starannie pogrupowanych tematyką i ustawionych w kolejności alfabetycznej. Mimo to odpowiada doktorowi.

Edgar Dickinson: Wszystko zmierza w prawidłowym kierunku. Ogrom pracy musiał zostać wykonany, żeby Pan Lopez i Pan Blaze mogli stanąć naprzeciw siebie jako silni rywale, z złością i zaciekłością gotowi stoczyć między sobą bój. Nie trzeba włożyć wiele trudu, żeby zauważyć, jak często delikatnie dbałem, żeby obydwoje byli tam gdzie być powinni w stanie w jakim być powinni.

Robert Chambers: Rozumiem. Więc dalej utrzymujesz, że historia która dzieje się wokół Ciebie, tak naprawdę wychodzi spod twojego pióra?

Edgar Dickinson: Ehh *Westchnął artysta nie odrywając wzroku od książek* Oczywiście, że tak. Wszystko wokół dzieje się tak naprawdę niewolnie. Tak i ziemia w swoim pędzie krąży wskutek wielkich sił. Siły te muszą mieć jednak pewne punkty zakotwiczenia. Jak gwiazdy dla planet.

Mi przypadło być słońcem Legion Pro Wrestling. Pan Lopez, Pan Blaze i mistrzostwo są już pchnięte na właściwą orbitę. Teraz hmmm. Teraz po prostu czekam. Kolejna historia o którą będę musiał zadbać jest tuż za rogiem, tylko jeszcze nie wiem o kim ona będzie. 

Robert Chambers: Rozumiem. Z racji na to, że czas naszej sesji powoli się kończy zapytam się tylko o jedno. Dlaczego dzisiaj nie poruszyłeś wahadła Newtona?

Edgar Dickinson: Bo teraz jest czas ciszy przed burzą. 

Po tych słowach nagranie dobiega końca.

Kamera przenosi nas jakieś niezwykłe, malownicze miejsce. Słońce dopiero wstaje, a krajobraz rozciąga się aż po góry, których wierzchołki pokryte są śniegiem, wokół widzimy potężne lasy, teraz mamy zbliżenie na wypasające się w pobliżu bydło i...James River Waters! Nie, to nie on jest tym bydłem, o którym była mowa. Widzimy, że James River zsiada właśnie z konia i podchodzi do jakiegoś faceta, który ma na sobie typowy kowbojski kapelusz, czarne wysokie buty, jeansowe spodnie i jasną, skórzaną kurtkę.

JRW: Strasznie nalegałeś na to, żeby się spotkać.

???: Wypadałoby się pożegnać, zanim stąd odjedziesz, nie uważasz?

JRW: Przecież jeszcze nic nie jest...

???: *przerywa Jamesowi* Nie bądź śmieszny, Waters. Wszyscy wiemy, że nic Cię nie powstrzyma przed powrotem, ani Evelyn, ani twój syn. Ani nawet te widoki. *uśmiecha się* Pamiętasz, jak to było jak wprowadziłeś się tu 6 lat temu? Nie wierzyłeś, że można tak żyć. Myślałeś, że to jakiś rodzaj zaklętej magii, niedostępny dla zwykłych śmiertelników. Zresztą, chyba przydała Ci się ta magia? *Waters nie odpowiada nic, wpatruje się tylko rzekę, która przepływa obok* Oj wiem, że Ci się przydała...byłeś wtedy wrakiem człowieka, miałeś w sobie tyle gniewu, że nawet ta woda nie była w stanie go zmyć.

JRW: W końcu się udało.

???: Udało się. *wyjmuje papierosa i zapala go* Jesteś pewien, że chcesz to wszystko przekreślić? Przecież wiesz, że jeśli wrócisz, to ten gniew, ten ból, to niezrozumienie, to wszystko wróci? Znowu będziesz tym małym, sfrustrowanym człowiekiem, któremu ciągle jest mało. Znowu będziesz chciał się piąć na szczyt, nie patrząc na koszt. Znalazłeś swoje miejsce na świecie, tu w Montanie. *przechadza się nieco do przodu, by lepiej widzieć rzekę*

JRW: Nie wiem, czy w moim wypadku można mówić o "swoim miejscu na ziemi". Jestem raczej...poszukujący. Widzisz, ja nie potrafię do końca być szczęśliwy. Zawsze będę szukał, zawsze będę chciał czegoś więcej albo po prostu czegoś innego. Nie potrafię być zaspokojony. Nie wiem, czy Legion Pro Wrestling zaspokoi mój głód, nie wiem czy cokolwiek...czy ktokolwiek jest w stanie to zrobić.

???: *bierze głęboki oddech* Niech więc tak będzie. Szukaj dalej. Pamiętaj jednak, że masz tu rodzinę. Pamiętaj, że masz tu przyjaciół i wbrew temu co mówisz - masz też dom. Ja wiem, że to twoje miejsce na ziemi. To, że ty jeszcze nie zdajesz sobie z tego sprawy, no cóż...*uśmiecha się. Wciąż jesteś młody.

JRW: W sierpniu wyjeżdzam. Mamy więc jeszcze trochę czasu, może skoczymy dziś do baru? Chociaż Evelyn po ostatnim nie daje mi żyć, więc może po prostu zaproszę was do mnie. Dziś o 17, co ty na to? Bierz ze sobą Beth, a ja po drodze dam znać reszcie.

Obraz z kamery urywa się.

Przenosimy się na zaplecze, a tam ponownie naszym oczom ukazuje się Zack Sabre Jr! Niepocieszony zawodnik przemierza arenę rozglądając się w różne strony, gdy nagle mijają go... lekarze, którzy na noszach karetkowych szybko transportują Jeffa Browna! Gangster podłączony jest pod butle tlenową i mając na uwadze głośne reakcje personelu medycznego, dosłownie trwa walka o jego życie. No powiedzmy sobie szczerze, Silas Crowe to były dla niego ciut za wysokie progi. Zack na chwilę przystaje i z politowaniem na twarzy obserwuje bieg lekarzy do karetki, po czym kręci głową i zniechęcony idzie dalej. Sabre rozgląda się i ewidentnie poszukuje kogokolwiek wartego uwagi, gdy nagle robi wielkie oczy. Kamera odwraca się, a tam widzimy właśnie Silasa Crowe, a wraz z nim stoi Dr Victor Kline! Obaj uważnie obserwują Zacka, ten zatrzymuje się, robi krok w przód... po czym przełyka jedynie ślinę i odchodzi dalej. Cóż, Technical Wizard mając w głowie obrazki sprzed chwili woli nie konfrontować się z ową dwójką w żaden sposób. Sabre podąża wiec dalej, a na jego twarzy maluje się spora irytacja. Anglik zauważa w końcu kogoś przy automacie z napojami i po kilku sekundach zastanowienia decyduje się podejść. Osobą tą jest... Jose Lopez!

Zack Sabre Jr: Słuchaj, sprawa jest. *Jose odwraca się* Potrzebuję dzisiaj partnera do walki wieczoru. To jest niepojęte, ile spotkałem tu dzisiaj pokemonów, którym nie zbiera się na jakąkolwiek ewolucję. *składa teatralnie ręce w geście modlitwy i wznosi głowę w górę* Może cholerna opatrzność zesłała mi w końcu kogoś normalnego... To jak będzie?

Jose Lopez: Aktualnie jest tylko jedna osoba, której pomagam, więc limit dobroci wyczerpany... Także zabieraj stąd swoje brytolskie dupsko i szukaj dalej, czas ucieka. *wredny uśmiech*

Zszokowany Sabre odwraca się na pięcie i odchodzi, a będąc już kawałek od Lopeza macha ręką i zaczyna zirytowany kląć sam do siebie. Zack po chwili mija odwróconego tyłem Paddy'ego Jacksona, którego jedynie zjeżdża wzrokiem nie zatrzymując się, jednak zrezygnowany postanawia zawrócić. Cóż, to już chyba akt desperacji...

Zack Sabre Jr: Ty coś kiedyś walczyłeś, nie? Może zdjął byś dzisiaj marynarkę i postał w moim narożniku? Nie wiem, zrobisz za backup, wejdziesz na chwilę do ringu... Tyle jeszcze chyba pamiętasz, co?

Paddy Jackson: Zack! Ja pamiętam wszystko! *szeroki uśmiech* Twoja kariera to prawdziwa sinusoida, jak z resztą wielu w LP...

Zack Sabre Jr: Po pierwsze, nie jestem jak wielu, zważaj na sło...

Paddy Jackson: Porażki przeplatasz zwycięstwami, jednak ostatni czas to dla Cieb...

Zack Sabre Jr: Czy ja mówiłem, że mam ochotę na wywiad? Jesteś kolejnym z tych zdolnych inaczej?

Paddy Jackson: Zack, ale fani chcieliby wiedzieć...

Zack Sabre Jr: A wiesz czego ja bym chciał? Móc przeprowadzić dialog z KIMKOLWIEK z... kim... A, pieprzyć to. *odwraca się* Nic do mnie już nie mów! NIC!

Anglik pośpiesznie opuszcza Jacksona i zmierza dalej. Cóż, Zack chyba nie będzie zachwycony, bo kolejna osoba, która spotyka się z jego wzrokiem to sam Salvador! Argentyńczyk zamiata właśnie korytarz, gdy nagle postanawia zrobić coś dziwnego - otóż wznosi miotłę lekko w górę... i całuje jej czubek. Miotlarz po chwili słyszy tylko "Oh, God" wypowiedziane bardzo załamanym głosem Sabre, po czym dostrzega, że jest obserwowany przez Anglika. Salvador wyraźnie zawstydzony peszy się, a następnie obraca w stronę ściany i kontynuuje zamiatanie. Spytacie co z ZSJ? Na widok całej sytuacji po prostu łapie się za głowę i wściekły mamrocze coś pod nosem. Ewidentnie jego cierpliwość jest już na skraju, ale nie może się poddawać, partner w końcu sam się nie znajdzie. Kawałek dalej dostrzega kolejnego asa, którego opisałby jako ten z gatunku "niepełnosprytnych"... To Pill Tautu we własnej osobie! Pill the Bill przybrał tym razem wcielenie, którego do tej pory nie mogliśmy oglądać. Ubrany jest w płaszcz, twarz ma wymalowaną na biało i... recytuje jakiś wiersz. Trzeba pochwalić jednak ekspresję i emocje, które wkłada w szerzenie sztuki, Tautu na pewno daje z siebie wszystko. Zack obserwuje go chwilę i o dziwo nie wygląda kolejny raz na sfrustrowanego, załamanego i zniecierpliwionego, a wręcz przeciwnie. Sabre wydaje się być zaintrygowany zaistniała sytuacją... Kamera tymczasem przemieszcza się lekko, zostawiając Sabre w spokoju, ale pokazując teraz jak zadowolony z siebie korytarzem przechadza się Jose Lopez. Zawodnik, który totalnie nie pochodzi z Półwyspu Iberyjskiego, tylko z Wysp Kanaryjskich, zostaje zatrzymany przez uśmiechniętego od ucha do ucha Paddy'ego Jacksona! Totalnie podekscytowany Paddula nie traci czasu, chce szybko przeprowadzić wywiad i pochwalić się Aldisowi jego przebiegiem.

Paddy Jackson: Witaj Jose, to dla mnie prawdziwy zaszczyt. Twoja kariera zaczęła się...

Reporter nagle przerywa, rzuca mikrofon i zaczyna uciekać potykając się przy tym kilkukrotnie o własne nogi. Niezwykle rozbawiony Lopez odwraca się sprawdzić co tak wystraszyło Paddulę i w tym momencie nadziewa się na potężny punch, który momentalnie ściera mu ten uśmiech z twarzy. Axel Blaze wyprowadza potężny sierpowy, potem następny i jeszcze jeden. Nie zwalania tempa i ciska Jose na ścianę, od której ten się odbija, jednak wciąż nie upada. Mistrz od razu go przechwytuje i natychmiast wrzuca w skrzynie ze sprzętem technicznym. Chico Malo wpada w nie na wysokości brzucha i rozpłaszcza się tułowiem na wierzchu skrzyń. Niestety, nie ma jednak ani chwili, aby w ten sposób odpocząć, bo momentalnie dopada do niego High Life Warrior, podnosi za włosy i zaczyna uderzać jego twarzą o skrzynie. Przechodząca obok pracowniczka aż krzyknęła na widok Axela masakrującego rywala o skrzynię i zaczęła wzywać pomocy. To jednak w żadnym wypadku nie przeszkadza Blaze'owi w kontynuowaniu ataku. Przekręca jęczącego z bólu Spanish Stara i zaczyna dusić układając przedramię na jego gardle. Drugą ręką natomiast dokłada od czasu do czasu brutalne łokcie bezpośrednio na twarz. Lopezzo zaczyna krwawić! Na korytarzu słychać coraz większe poruszenie, Axel wie, że musi się śpieszyć. Wciąga Jose do końca na skrzynię, następnie odwraca się i chwyta za nogi. Szybko dźwiga go, odwraca się znowu w stronę skrzyni i wykonuje Reverse Alabama Slam! Prosto na skrzynię! Hiszpan leży, nawet nie reaguje, ale to wciąż zdecydowanie za mało dla Mistrza. Sam wchodzi na górę, podnosi rywala trzymając go za włosy, a następnie dokłada jeszcze Fade To Black! Blaze powoli wstaje i wciąż jeszcze trzęsie się z wściekłości, ale nie ma już szans na dalszy atak. W końcu dopada do niego cała grupa ochroniarzy i odciągają Mistrza od Lopeza, Blaze wcale nie stawia oporu. Do Hiszpana przychodzi lekarz, aby sprawdzić jego stan. Obraz z kamery gaśnie.

Odpala się przednia kamera w telefonie i od razu widać z bliska twarz Dereka Halloway’a jakby stary odpalał przednią kamerkę. Sprawdza czy wszystko działa.

Derek Halloway: Halo, słychać mnie? *Derek coś czyta na telefonie* Kurde, zdecydujcie się, a nie trollujecie! *Halloway znów coś czyta* Dobra, jak nie słychać to trudno. Witam wszystkich oświeconych! Widzowie, tym razem na wstępie chciałem wam się zaprezentować.

Derek dziś się nie przygotował i po prostu oparł telefon o jakiś kubek. Halloway cofa się kilka kroków i prezentuje taką pozę. Przez chwilę widać Dereka, ale za moment telefon przeważa kubek, przez co ten spada kamerą w dół i teraz widać ciemność. Za chwilę jednak, Halloway podnosi urządzenie i sprawdza czy nie zalał go napojem.

Derek Halloway: Cholerni producenci kubków! Nawet oni czyhają na moje nerwy, ale nie dam się! Zaprezentowałem się wam, żebyście zobaczyli, że wszystko ze mną dobrze. To teraz oficjalnie zaczynamy nasz przebudzony live stream! Zadawajcie pytania, a ja będę na nie odpowiadał zgodnie z prawdą. *Derek czyta czat* Człowiek o nicku Mr. Terry pyta: „czy teoria spiskowa związana z gołębiami to prawda”. *Derek wali facepalma takiego, że echo się poniosło* Już to kiedyś tłumaczyłem. Po pierwsze, to nie są teorie spiskowe, tylko objawiona prawda na temat świata. Ludzie próbujący nas zdyskredytować będą tak mówić, żeby zrobić z nas wariantów, ale nie dajcie się temu nigdy! Po drugie owszem. Przecież sami widzicie co robią nie tylko gołębie, ale również inne ptaki. Siadają na liniach energetycznych i jakoś nic one im nie robią. To przecież oczywiste, że ptaki to tak naprawdę drony, które ładują się w ten sposób, żeby latać dalej i zbierać informacje. Zapytacie czyje są te drony, to przecież oczywiste. Prawdopodobnie wywiad każdego państwa ma z tych dronów pożytek. Strzeżcie się ptaków! *Halloway milknie i czyta dalej* JacobSmallTerrace69 pyta: „co sądzisz o zamachach z 11 września”. Słuchaj, no to co powinni sądzić wszyscy, ale z jakiegoś powodu tego nie robią. To był zamach, ale rządu USA na swoich własnych obywateli. To była zbrodnia na skalę światową i ten smród będzie się ciągnął za USA po wieki wieków. Jesteście kanaliami na czele z tym pieprzonym Bushem, który bez najmniejszego problemu wszystko zatwierdził. Dobra już kończę ten temat, bo zaraz się zagotuję. *Derek się uspokaja i czyta dalej czat*. MateuszMW pisze: „siema, kurwa, kto będzie Twoim Tag Team partnerem?” Fajnie by było jakby ktoś z Krakowa. Pozdrawiam Mateusza, gdybyś był na Elysium, to byłbyś nim Ty oczywiście, ale tak to jest bardzo dobre pytanie kto to będzie.

W tym momencie Derek zauważa przechodzącego za nim Mike’a Brutala.

Derek Halloway: Ej Mike, poczekaj!

Brutal się zatrzymał i spogląda teraz na Halloway’a. Derek podchodzi z telefonem do zaczepionego.

Derek Halloway: Szukam partnera do walki wieczoru. Chciałbyś zawalczyć ze mną ramię w ramię?

Extrememaniac zerka na telefon, po czym znowu na Truth Seekera i wzrusza ramionami

Mike F'N Brutal: Nie wiem, o czym do mnie mówisz - zresztą nie pierwszy raz Cię nie rozumiem typie i nie wiem nawet z kim mamy walczyć. Ale skoro natrafiła się okazja komuś spuścić wpierdol, to nie potrzebuję wiedzieć nic więcej.

Extremely Mad Dog spogląda prosto w telefon mistrza Eternal

Mike F'N Brutal: LET THE BODIES HIT THE FLOOR!

Po tych słowach Mike odchodzi w dalszą podróż po hali, a Derek z powrotem wraca wzrokiem do live’a.

Derek Halloway: No, partner znaleziony, to pora na CS’a *Derek zaśmiewa się i macha ręką* żartowałem. Widzisz, Mateusz, może nie udało się wziąć kogoś z Krakowa, ale jak się nie ma co się lubi, to się mówi prawdę gdzie popadnie. Dobra, kończymy tego live’a, bo za niedługo nasz Main Event. Nie przegapcie go. I pamiętajcie, only the truth can set you free.

Po tych słowach live się kończy.